Overslaan naar hoofdinhoud
New Art West Midlands Het West Midlands-platform voor nieuwe hedendaagse kunst: kunstenaarsprofielen, interviews, tentoonstellingen en de verzamelaars van vandaag.

Sommige links op deze site zijn affiliatelinks: als je via deze links koopt, ontvangen wij mogelijk een commissie zonder extra kosten voor jou. Dit heeft nooit invloed op onze aanbevelingen. Bekijk onze affiliateverklaring voor meer informatie. Affiliate-verklaring.

Na Carl – Een interview met André de Jong, Andrew Lacon en Cathy Wade

After Carl – Een interview met André de Jong, Andrew Lacon en Cathy Wade - New Art WM After Carl – Een interview met André de Jong, Andrew Lacon en Cathy Wade André de Jong, Low Sculpture (detail), 2015. Afmetingen variëren Materiaal: Potlood, gipsplaat, hout, schroeven en plamuur.

Credit: Foto André de Jong ‘After Carl’ bespreekt de tegenstrijdigheden rond Carl Andre’s ‘Equivalent VIII’ (1966): de beschrijving, afmetingen, herkomst en positie binnen de kunstgeschiedenis, in relatie tot nieuw werk dat de kunstenaars maakten voor tentoonstellingen bij Exchange Rates, New York (2014), Sluice (2015) en een nieuwe publicatie, ontworpen door Keith Dodds en gedrukt door Rope Press. Anneka French spreekt met de in Birmingham gevestigde kunstenaars. Omslag van After Carl. Publicatie ontworpen door Keith Dodds en gedrukt door Rope Press.

Foto Keith Dodds. Anneka French: Om bij het begin te beginnen: hoe is de samenwerking tussen jullie drieën tot stand gekomen, en wat trok jullie specifiek in het werk van Carl Andre? André de Jong: Ik heb in het verleden apart met Cathy en Andrew gewerkt.

Ik ben vermoedelijk de gemeenschappelijke deler tussen hen. Het gaat mij niet per se om Andre’s werk als zodanig, maar om het werk uit de late jaren zestig en vroege jaren zeventig – een periode die getuige was van een paradigmaverschuiving van hoogmodernisme naar postmodernisme. Ik stuitte op een anomalie in Andre’s ‘Equivalent VIII’: het werk dat in 1966 werd tentoongesteld, verschilde van dat wat in 1972 aan Tate werd verkocht, omdat de eerder getoonde bakstenen waren teruggegeven aan de baksteenfabriek.

Ze moesten worden vervangen door een set van lagere kwaliteit. Zijn praktijk draaide om precisie en een gedistilleerde, dialectische benadering, toch was hij bereid bakstenen van mindere kwaliteit als vervanging voor het oorspronkelijke materiaal te leveren.

In die zin bestaat het idee dat ‘Equivalent VIII’ eigenlijk een postmodern werk is. AF: De baksteenfabriek in New York is inmiddels gesloten, toch? AdJ: Ja. Ik wilde achterhalen waar deze zich bevond.

Related: — UK-based marketplace built around independent artists, with a genuinely wide price range..

Via verschillende bronnen, waaronder Alistair Rider die de tekst in onze publicatie heeft geschreven, lukte het me om de locatie enigszins vast te stellen op Long Island, tegenover de VN. Via Sluice kregen we de kans om in New York te werken, en ik vroeg Cathy en Andrew om met mij samen te werken.

Zo brachten we tien of elf dagen door in een bunker in New York. Cathy Wade: Het was in Cypress Hills. Dat maakte veel uitstapjes mogelijk. AF: Het klinkt als een soort mythische pelgrimstocht.

Wat zochten jullie in New York? Hoe manifesteerden sporen van Andre zich? Andrew Lacon: Ik denk dat we fysiek niets hebben gevonden. Het is een volledig heraangelegd gebied.

Reader favorite: — A for emerging artists, with a real human art advisor on hand..

Er zijn slechts hints die naar de locatie verwijzen. CW: In Andre’s boek ‘Quincy’ (1973) huurde hij een persfotograaf in om materialen in het landschap vast te leggen. Dit wijst op een fascinatie voor ‘spullen’ zoals ze zijn, en voor spullen die hij kan gebruiken.

In het boek spreekt hij over het moment waarop materialen de galerij binnenkomen en een volkomen ander doel krijgen. Ik was geïnteresseerd in het potentieel van materiaal als kunstwerk.

De locatie van de baksteenfabriek is nu een forensenpark – een zeer vreemde plek waar elk oppervlak is veranderd. Maar er liggen nog steeds dwarsliggers; Andre had een specifieke interesse hiervoor. Het is nu een sterk gelakte plek, toch zijn er oppervlakken die kunnen worden vastgelegd als sporen van momenten in de tijd. AF: Kunnen jullie meer vertellen over de materialen waarmee jullie ter plekke werkten?

CW: Er zitten veel inconsistenties in Andre’s werk in de archieven van Tate: verkeerde metingen en correspondentie over een periode van zeven of acht jaar. Er heerst de overtuiging dat het zijn rol is om deze kwesties op te lossen.

Er bestaan echter geen oplossingen voor de vervanging van de ene set materialen door de andere. Mijn bijdrage aan het werk in New York onderzocht reizen over de Hudson River en weer terug – een reis die Andre hopelijk zelf heeft gemaakt om bij de baksteenfabriek te komen. Op indexkaartjes maakte ik wrijvingen van oppervlakken op een zeer kortzichtige manier, tot op het punt dat mensen over me heen liepen en ik deel ging uitmaken van de omgeving, bedekt met grafiet. AF: Kunnen jullie ingaan op de drie zeer verschillende iteraties van het project: de werken gemaakt in New York, die getoond bij Sluice in de context van een kunstbeurs, en de publicatie?

AL: Ik maakte mijn werk voor New York van tevoren. De zeefdruk kwam voort uit archiefonderzoek naar de verwerving van de bakstenen. Dit omvatte correspondentie tussen Andre en medewerkers van collecties, evenals de beruchte krantenknipsels over het werk.

Related: — Buy limited editions outright or rent contemporary art on a monthly subscription..

Ik was geïnteresseerd in de verschillende formaten van de originele (vernietigde) bakstenen en de nieuwere, die niet overeenkwamen met de afmetingen die de galerij hanteerde. Andre moest naar Engeland komen om ze op te meten en te bevestigen. De gestandaardiseerde baksteen heeft waarde, maar als verworven kunstwerk worden de afmetingen plotseling erg belangrijk.

Mijn werk is letterlijk een zeefdruk van de twee verschillend grote bakstenen. De contemporaine pers bekritiseerde het gebrek aan de hand van de kunstenaar in het maakproces; het mechanische zeefdrukproces sluit hier direct bij aan.

Het lijstwerk werd daar gemaakt met readily available materialen van een lokale handelaar, op dezelfde manier waarop Andre readily available bakstenen gebruikte. Mijn werk bleef in New York achter en werd vernietigd. De publicatie documenteert dit, en toen we terugkeerden naar Londen leek het logisch om het werk opnieuw te maken, mét de discrepanties. AF: Er is ook een nieuwe lijst.

Our pick: — The biggest online gallery for original contemporary art — huge choice, but you pay for it..

AL: Ja, in Amerikaans westers rood cederhout. Andre’s vroege werk gebruikte ceder. Toen ‘Equivalent VIII’ oorspronkelijk werd geïnstalleerd, saboteerde een amateur het met blauwe verf.

Het gaat om procesblauw, eveneens readily available. Andrew Lacon, After Carl 2015, Londen. Opnieuw gemaakt, 2015. Zeefdruk, Noord-Amerikaans westers ceder Credit: Foto André de Jong AF: Hoe zit het met de dialoog tussen jullie drieën en hoe heeft die het gemaakte werk gevormd?

AdJ: Dat leidt terug naar de bunker… CW: Gesprekken hebben het werk zeker gevormd. Daardoor werden ideeën snel overbodig – ideeën van een van ons die niet werkten, maar waar misschien een andere aanpak wel uit voortkwam.

Als je lang genoeg een ruimte deelt met iemand, ontwikkel je een gedeeld gebruik van materialen of benaderingen die worden uitgewisseld. De blauwe tape die jij voor de lijst gebruikte, Andrew, gebruik ik nu als ophangmethode voor mijn werk. We bezochten talloze 99c-winkels in een wanhopige zoektocht naar materialen, om vervolgens zeer teleurgesteld te zijn dat we ze hier niet konden vinden.

AF: …het vinden van近似 kopieën van materialen, zoals Andre zou hebben gedaan. Hoe komen deze replicaties of versies terug in het werk dat jullie voor Sluice en de publicatie hebben gemaakt?

AL: Het werk werd oorspronkelijk vernietigd omdat de galerij geen geld wilde besteden aan opslag voor ‘standaard’ bakstenen. Naarmate zijn naam als kunstenaar groeide en het werk opnieuw werd gemaakt, werden de verkeerde afmetingen geregistreerd – in wezen een administratieve fout. CW: Een corrigerend gebaar. Kopieën en replicaties.

AdJ: Subjectiviteit is centraal in het werk dat we maken. De twee sets bakstenen worden in de archieven subjectief beschreven als ‘blauwwit’ en ‘geelbruin’. Alles wat we hebben gedaan, staat in schril contrast met zijn precieze praktijk, maar

P.S. A few readers have asked which online art marketplace we actually reach for — it's Saatchi Art — Original Works & Limited Edition Prints; if you want the current details.


Shop 1M+ Original Works & Prints

The biggest online gallery for original contemporary art — huge choice, but you pay for it.